บทความ
ความคิดเห็นทั้งหมด
໑. ອາຍາຈັກອາຍຸທະຍານັ້ນ ເປັນອານາຈັກຂອງພວກ "ສຍາມ" ສະຖາປານາ ໒ ຄັ້ງ ຄື ພ.ສ ໑໘໙໓ ນັ້ນແມ່ນຣາມາທິບໍດີທີ ໑ (ອູ່ມອງ) ໄດ້ທຳການສະຖາປານາອານາຈັກ ອະໂຍທະຍາ ປ່ຽຍມາເປັນອາຍຸທຍາ ດ້ານຝັ່ງຕາເວັນອອກ (ສະໄໝດຽວກັບພຣະເຈົ້າຟ້າງຸ່ມຂອງເຮົາ).
ຊົນຊາດລາວມາຈາກໃສ ?
ເລື່ອງແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງຊົນຊາດລາວນັ້ນ ເປັນທີ່ໜ້າສົນໃນ ແລະຄວນແກ່ການສືກສຳລັບນັກມະນຸດວິທະຍາ ແລະນັກປະວັດສາດເປັນ່າງຍິ່ງ ການສຶກສາເລື່ອງນີ້ນັກປະຫວັດສາດຂອງລາວບໍ່ວ່າຈະເປັນອູ່ຄຳ ພົມ ວົງສາ, ເຈົ້າຄຳໝັ້ນ ວົງກົດຣັດຕະນະ ແລະມະຫາສີລາ ວິຣະວົງກໍກ່າວເຖິງ, ນອກຈາກນັ້ນນັກປະຫວັດສາດ ຂອງໄທຍ໌ຫຼາຍທ່ານທັງອະດີດປັດຈຸບັນກໍໄດ້ກ່າວເຖິງ ທີ່ມາຂອງຊົນຊາດໄທ ຫຼືໄທລາວໃນລັກສະນະເໝືອນກັນ ນີ້ ຕະຫຼອດທັງນັກປະວັດສາດຕ່າງປະເທດ ກໍຄືຫຼັກການນີ້ສຶກສາທີ່ມາຂອງຊົນຊາດລາວ ແລະໄທຍ໌ໄວ້ໃນທຳ ນອງດຽວ ຈຶ່ງນັບວ່າເປັນບັນທັດຖານຂອງການຄົ້ນຄວ້າເຣື່ອງນີ້ເປັນຢ່າງຍິ່ງ ຫຼັກຖານທີ່ຈະກ່າວຕໍ່ໄປນີ້ ແມ່ ອິງ ຕາມຫຼັກຖານທາງບູຮານຄະດີ ເຊິ່ງສຶກສາກັນມາເຫິງສົມຄວນ ຈົນເຮັດໃຫ້ເກີດມີທິດສະດີວ່າດ້ວຍແຫ່ງ ກຳເນີດຂອງຄົນລາວມີກັນຢູ່ສອງທິດສະດີ ຄືທິດສະດີເກົ່າ ແລະທິດສະດີໃໝ່.
ທິດສະດີເກົ່າ:
ນັກມະນຸດວິທະຍາ ແລະນັກປະວັດສາດ ແລະມະນຸດວິທະຍາສັນນິດຖານວ່າຊົນຊາດລາວ ແຕ່ເດີມມີ ພູມລຳເນົາຢູ່ທາງຕເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ ແລະພາກໃຕ້ຂອງຈີນ ແຖບມົນທົນກວາງຕຸງຂອງຈີນປັດຈຸບັນນີ້ Dr. William Dodd ຄຸນພໍ່ສອນສາສນາ ໄດ້ສະເໜີຂໍ້ຄິດເຫັນດັ່ງກ່າວໄວ້ໃນໜັງສື "The Thai Face Elder Brother of the Chinese" ເຊິ່ງກົງກັບນັກປະວັດສາດຊາວເຍັຍຣະມັນຊື່ Wolfram Eberhard ທີ່ໄດ້ອາໄສຫຼັກ Cultural Anthropology ທີ່ວ່າຊົນຊາດ ໄທມີແຫ່ງກຳເນີດຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງມົນທົນ Shang ຢູ່ໃນບໍຣິເວນມົນທົນກວາງຕຸ້ງ ແລະມີນັກປະວັດສາດຂອງໄທຍ໌ ເຊັ່ຍ ຂຸນວິຈິຕຣ໌ວາທະກາຣ ກ່າວວ່າ “ຊົນຊາດໄທຍ໌ນັ້ນ ແຕ່ເດີມມີຫຼັກແຫຼ່ງຢູ່ແຖບບໍຣິເວນພູເຂົາອັລໄຕ (Altai) ມີບາງທ່ານສັນນິດານວ່າ ເພາະມີຄຳລົງທ້າຍວ່າ Tai ເຊິ່ງທີ່ຈິງນັນ ຄຳວ່າອັລ ໄຕ (Altai) ເປັນພາສາມົງໂກລີ ແປວ່າ “ຄຳ” ພູເຂົາອັລໄຕ ຈຶ່ງຊື່ວ່າ “ພູເຂົາຄຳ” ບໍ່ແມ່ນຄຳວ່າ “ອັລ” ລວມກັບ “ໄຕ” ຢ່າທີ່ເຂົ້າໃຈກັນ.
ຕໍ່ມາເມື່ອ ໑໐໒໘ ປີກ່ອນຄຣິດຕະສັງກຣາດ ຫຼື ໔໘໕ ກ່ອນພຸເດທະສັງກຣາດ ຣາຊະວົງໂຈວ໌ ເຊິ່ງເປັນຈີນແທ້ໄດ້ໂຈມຕີຣາຊະວົງສາງສຳເຣັດ ຊົນຊາດໄທລາວຈຶ່ງໄດ້ ອົບພະຍົບລົງມາຕາມລຳນ້ຳແຢງຊີກຽງ ໄປຍັງມົນທົນເສສວນ ແລະຢູນານ ໂດນມີເມືອງ ສຳຄັນຈາຣືກໄວ້ໃນຈົດໝາຍເຫດຂອງຈີນ ຄື ເມືອງເສິນຕູ ແລະຄຸນມິງ ໃນສັດຕະວັດທີ ໑໓ ຊົນຊາດໄທລາວ ຈຶ່ງໄດ້ແຍກອອກໄປຢ່າງກະຈັດກະຈາຍໄປໃນທີ່ຕ່າງໆ ໃນແຄ້ວນຢູ່ ນານຂອງປະເທດຈີນປັດຈຸບັນ.
ສຳລັບເຣື່ອງແນວຄິດອົບພະຍົບລົງຈາກເສສວນ ຈົນເຖິງຢູນານນັ້ນໄດ້ເປັນທີ່ ຍອມຮັບຂອງ ດຣ. ຂະຈອນ ສຸຂພານິດ ນັກປະຫວັດສາດໄທຍ໌ ເຊິ່ງໄດ້ໃຊ້ເວລາສຶກສາ ແຫຼ່ງກຳເນີດຂອງຊົນຊາດໄທຍ໌ຫຼາຍປີ ທ່ານໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນໜັງສືຊື່ “ຖິ່ນກຳເນີດ ແລະ ແນວການອົບພະຍົບ ຂອງເຜົ່າໄທຍ໌” ນອກຈາກນັ້ນ ທ່ານເຣື່ອງເດດ ບັນເຂື່ອນຂິດ ກໍໄດ້ຂຽນໜັງສື “ພາສາຖິ່ນຕະກູນໄທຍ໌” ກໍເຊັ່ນດຽວກັບນັກປະວັດສາດລາວ ເຊິ່ງ ທ່ານອູ່ຄຳ ພົມວົງສາ, ກໍເວົ້າເຖິງການກຳເນີດ ແລະການອົບພະຍົບຂອງຊົນຊາດ ອ້າຍລາວໃນໜັງສື ຂອງທ່ານ ໃນນັ້ນທ່ານມະຫາສີລາ ວິຣະວົງ ແລະເຈົ້າຄຳໝັ້ນ ວົງກົດຣັດຕະນະ ກໍໄດ້ມີຄວາມເຫັນເປັນເອກະສັນກັນໃນເຣື່ອງນີ້ ເຊິ່ງຖືວ່າກົງກັບ ຄວາມຂອງພຣະຍາອະນຸມານຣາຊະທົນ ຕະຫຼອດທັງນັກປະຫວັດສາດຮ່ວມສະໄໝກັບ ທ່ານຂອງໄທຍ໌ ໄດ້ມີຄວາມເຫັນເປັນໄປໃນທາງດຽວກັນ ແມ່ນແຕ່ທ່ານ Wolfram Eberhard ກໍມີຄວາມເຫັນເປັນໄປໃນທາງດຽວກັນ ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງໄດ້ສະໜັບສະນູນການ ອົບຂອງຄົນອ້າຍລາວ(ໄຕລາວ) ໄດ້ຕັ້ງອານາຈັກໃນມົນທົນກວາງຕຸ້ງອີກ.
ຈາກສະຕະວັດ ທີ ໑໓-໑໕ ຊົນຊາດອ້າຍລາວ ສາມາດລວມຕົວກັນເປັນອານາຈັກ ຮຽກ ວ່າອານາຈັກນ່ານເຈົ້າ ເຊິ່ງແປວ່າ “ເຈົ້າທິດໃຕ້” ເຊິ່ງກໍໄດ້ສູນສິ້ນຊື່ລົງເມືອ່ປີ ຄ.ສ ໑໒໕໓ ເພາະ ຈັກກະພັດຈີນອົງແຮກໃນຣາຊະວົງຫຍວນ ຄືພຣະເຈົາກຸບໄລຂ່ານ ຜູ້ນຳຊາດມົງໂກລລີໄດ້ຍົກ ທັບມາຕີນ່ານເຈົ້າແຕກໄປ ຊົນຊາດອ້າຍລາວ ຊົນຊາດໄທຍຈຶ່ງຕ້ອງອົບພະຍົບລົງມາໃນດິນ ແດນສຸວັນນະພູມ ເຊິ່ງຕໍ່ມາໄດ້ສ້າງຕັ້ງອານາຈັກລາວຈົກ(ລາວຈັກກຣາດ) ມີເມືອງຊຽງແສນ ເປັນເມືອງສຳຄັນ, ໄຕລາວ ທີ່ທີ່ຮຽກຕົນເອງວ່າ “ລາວຈັກກະຣາຊ” ນີ້, ລົງໃນແຖບແມ່ນຳ້ຂອງ ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຊົນຊາດເດີມຄື ຂອມດຳ ເຊິ່ງໄດ້ແມ່ອິດທິພົນເໜືອຊົນຊາດ ລະວ້າ(ລວະ) ກ່ອນໜ້າ ນີ້ ຈຶ່ງເອົາຊະນະເຈົາຂອງຖິ່ນເດີມ ຄືຂອມແລະລະວ້າ ແລ້ວຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງຕົນກວ້າງ ຂວາງອອກໄປຮອດແມ່ນຳ້ປິງ-ຍົມນ່ານ ຊົນຊາດໄທລາວຈົກກໍຕັ້ງອານາຈັກຂອງຕົນທີ່ແຄວ້ນ ຫາຣິພຸນໄຊ ເຊິ່ງມີຂອມແລະລະວ້າເປັນເຈົ້າຂອງເດີມສຳເຣັດ ພາຍລຸນມາຈຶ່ງໄດ້ຕັ້ງອານາຈັກ ລ້ານນາໃນໄລຍະຫຼັງ, ໄທລາວອີກພວກໜຶ່ງໄດ້ເຂົາຢຶດອພຳນາດຂອງຂອມທີ່ແຄວ້ນສຸໂຂໄທ ສະຖາປານາຕົນເປັນຣັດໄທ(ບໍ່ແມ່ນໄທຍ)ຈະແຈ້ງ, ອານາຈັກສຸໂຂໄທໄດ້ຕົກຢູ່ໃນອຳນາດຂອງ ຂອມລົບບູຣີ ເຊິ່ງເຊື່ອວ່າ ເຈົ້າຂອງດິນແດນລົບບູຣີນັ້ນແມ່ນອານາຈັກຂອງອ້າຍລາວພວກໜຶ່ງ ທີ່ອົບພະຍົບລົງມາກ່ອນໄທລາວ ແຕ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງຂອມທີ່ຂະຫຍາຍອິດທິພົນຂຶ້ນມາ ເມື່ອຂອມຄ່ອຍໆເຊື່ອອຳນາດລົງໄທລາວກໍລວມຕົວກັນມີພະລັງເຂັ້ມແຂງ ກໍປະກາດຕົວເປັນ ອິດສະຫຼພ ມີເມືອງສຸໂຂໄທເປັນຣາຊະທານີ, ພວກໜຶ່ງກໍປະກາດຕົນເປັນອານາຈັກລາວຈັກ ຣາດລ້ານນາ ມີຊຽງໃໝ່ເປັນຣາຊະທານີ ເຊິ່ງມີລາວຈັກກະຣາດເຜົ່າຍວນ ກຳອຳນາດ ແລະ ມືໄຕລາວເຜົ່າອື່ນ ເປັນເມືອງບໍຣິວານ ສ່ວນເມືອງລົບບູຣີກໍກາຍເປັນເມືອງຮອງ ທີ່ໄຮ້ອຳນາດ ລົງ, ສ່ວນລາວອີກພວກໜຶ່ງໄດ້ລົງໄປຕາມແມ່ນ້ຳເຈົ້າພຣະຍາ ຕັ້ງບ້ານເຮືອນຂອງຕົນໃນດິນ ແດນຂອງສາມເທດ ຫຼືສຍາມເທດ ເຊິ່ງມີອຳນາດເຂັ້ມແຂງຢູ່ແຄວ້ນອາໂຍທະຍາ, ຊາວສຍາມ ນັ້ນສັນນິຖານວ່າ ເປັນຊົນເຜົ່າໜຶ່ງຂອງຂອມ ແຕ່ມີອຳນາດຕັ້ງຣັດຂອງຕົນໄດ້ ເມື່ອຄົນໄທລາວ ເຂົ້າໄປຕັ້ງບ້ານເຮືອນຢູ່ໃນອານາເຂດຂອງສຍາມ ເຣືອງເດດບັນເຂື່ອນຂິດ ໃຫ້ທັດສະນະວ່າ “ລາວໄດ້ອົບພະຍົບລົງມາຢູ່ໃນດິນແດນຂອມສຍາມ ກໍໄດ້ກືນຊາດສຍາມ ທາງວັດທະນະທຳ, ສາຍເລືອດ ແລະພາສາ…” ເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດສຍາມໄດ້ຮັບວັດທະນະທັມໄທລາວຫຼາຍຂຶ້ນ ການ ທີ່ລາວສາມາດກືນຊາດສຍາມດ້ວຍວັດທະນະທຳ, ພາສາ ແລະສາຍເລືອດໄດ້ນັ້ນ ທາງໜຶ່ງ ສັນນິຖານວ່າ “ຄົນລາວມີຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍກວ່າສຍາມ ເຊິ່ງໃນຂະນະນັ້ນສຍາມເອງ ກໍທຳ ສົງຄາມ ແລະເປັນຄູ່ອາຣິກັບຂອມຢູ່, ສຍາມຕ້ອງການກຳລັງພົນ ທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ກັບຂອມ ສຍາມຈຶ່ງ ທຳຕົວເປັນມິດກັບຄົນໄທລາວຄັນການເວລາລ່ວງໄປ ລາວກໍໄດ້ເຂົ້າໄປມີບັດບາດໃນອຳນາດຣັດ ຂອງສຍາມ ແລ້ວກໍໄດ້ແຕ່ງງານກັບຄົນສຍາມຫຼາຍຂຶ້ນ ແລ້ວກໍເຜີຍແຜ່ພາສາ ແລະວັດທະນະ ທຳຂອງຕົນເໜືອສຍາມ ເຮັດໃຫ້ສຍາມດຳຣົງວັດທະນະທຳຂອງໄທຍລາວຢ່າງແຍກບໍ່ອອກ. ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສຍາມບໍ່ໄດ້ລັງກຽດພວກລາວ ທີ່ອົບພະຍົບລົງໄປຢູ່ ໃນດິນແດນຂອງຕົນ.
ສ່ວນລາວອີກພວກໜຶ່ງລົງມາທາງນ້ຳຂອງຕອນກາງ ແລະຕອນໃຕ້ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຊົນຊາດ ຂອມເຜົ່າຊວາ ໄດ້ໄຊຊະນະແລ້ວກໍສ້າງຕັ້ງອານາຈັກຂອງຕົນທີ່ຊຽງດົງ ແລ້ວປ່ຽນຊື່ເມືອງຊຽງ ດົງເປັນຊຽງທອງ ຮຽກວ່າອານາຈັກລ້ານຊ້າງ, ສ່ວນອີກພກວໜຶ່ງລົງໄປຂັບໄລ່ຂອມອອກຈາກ ອານາຈັກຊາຍຟອງເຊິ່ງເປັນສູນກາງ ຂອງຂອມໃນລ້ອງແມ່ນຳ້ຂອງແລ້ວສ້າງອານາຈັກຂອງ ຕົນຂຶ້ນຊື່ວ່າ “ອານາຈັກຈັນທະບູຣີ” ແລ້ວລາວຈຳນວນໜຶ່ງກໍລົງໄປທາງໃຕ້ ໂດຍຢູ່ຮ່ວມກັບຊົນ ຊາດຂອງພວກໜຶ່ງໃນອານາຈັກສີໂຄຕະປຸຣະ ຈົນໃນທີ່ສຸດຂອງໃນອານາຈັກສີໂຄຕະປຸຣະກໍ ເສື່ອມອຳນາດລົງ ລາວຈຶ່ງເຂົ້າມີອຳນາດບົດບາດໃນເມືອງສີໂຄຕະປຸຣະ.
George Caedes ຊາວຝຣັ່ງເສດ ໄດ້ສະໜັບສະໜູນທິດສະດີນີ້ ສະຫຼຸບວ່າ “ຊົນຊາດໄທ ອົບພະຍົບລົງໃຕ້ ໂດຍອາໄສແມ່ນຳ້ເປັນຫຼັກ ເປັນການົບພະຍົບຢ່າງຄ່ອນເປັນຄ່ອຍໄປ ເມື່ອອານາຈັກ ນ່ານເຈົ້າຖືກພວກມົງໂກລີຮຸກຮນານ ຄົນໄທຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍອາໄສແມ່ນຳ້ສອງສາຍ ຄືລຳນ້ຳຂອງ ແລ້ວມາຕັ້ງຫຼັກແຫຼ່ງທີ່ອານາຈັກລ້ານຊ້າງ (ຫຼວງພຣະບາງ ແລະວຽງຈັນ) ແລະລ້ານນາ(ຊຽງແສນ, ຊຽງໃໝ່) ແລະສຸໂຂໄທ ສ່ວນທີ່ອົບພະຍົບໄປຕາລຳນ້ຳສາຣະວິນນັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງຫຼັກແຫຼງເຖິງແຄວ້ນອັດສັມ ຂອງອິນເດັຍ ແລະຣັດສານຂອງພະມ້າກໍມີ” ຫາກຖືເອົາຕາມຄວາມເປັນຈິງນີ ກໍເຮັດໃຫ້ຫຼັກຖານທາງ ວັນນະຄະດີລາວປະເພດຕຳນານພົ້ນເດັ່ນຂຶ້ນ ໃນຖານະທາງປະວັດສາດປະເພດຕຳນານ ໒ ເລື່ອງ ຄື ໜັງສືອຸຣັງຄະນິທານ ແລະໜັງສືຂຸນບູຣົມ ແລະເຮັດໃຫ້ວັດທະນະທຳຂອງບັນດາຊົນຊາດ ທີ່ຖືແຖນ ແລະນາກຄືພວກດຽວກັຍ ເຊັ່ນລາວລ້ານຊ້າງ ແລະລາວລ້ານນາ ອາດລວມເຖິງສຸໂຂໄທດ້ວຍ ນັບຖື ນາກແລະແຖນຄືຊົນຊາດດຽວກັນ, ທິດສະດີນີອາດຊິກ່ຽວຂ້ອງກັບຄ້ອງບັ້ງ ທີ່ບໍ່ຄຳເຊໂປນ ແລະເຄື່ອງ ແລະເຄື່ອງເງິນຄຳ ທີ່ບ້ານໜອງເຮືອທອງ ທີ່ລາວເຮົາຄົ້ນພົບໃນປີ ໒໐໐໘ ນີ້ດ້ວຍ.
ທິດສະດີໃໝ່.(ໂຜດຕິດຕາມຕໍ່ໄປ)
(ຢາກໃຫ້ພີ່ນ້ອງມີຄວາມເຫັນ ແລະແກ້ໄຂຊ່ວຍໃນການຂຽນ ແລະເນື້ອໃນຕລອດທັງຫຼັກຖານອື່ນທີ່ອາດມີນຳ້ໜັກກວ່າ)
"ແຄນ" ເປັນຊື່ເຄື່ອງດົນຕຣີພື້ນເມືອງຂອງລາວທີ່ເກົ່າແກ່ ໄດ້ຢູ່ຄູ່ຄົນເຊື້ອຊາດລາວມາຕັ້ງແຕ່ບູ ຮານ, ປັດຈຸບັນນີ້ ແຄນຍັງເປັນເຄື່ອງດົນຕຣີທີສຳຄັນ ແລະສ້າງຊື່ສຽງໃຫ້ແກ່ຊາດລາວ "ແຄນ" ໄດ້ກາຍເປັນເອກລັກ ແລະສັນຍາລັກລາວ, ບັນດາສາກົນໂລກຫາກເວົ້າເຖິງແຄນ ກໍຕ້ອງເວົ້າເຖິງລາວ, "ແຄນ" ຍັງເປັນເຄື່ອງດົນຕຣີພື້ນເມືອງຂອງຄົນໄທຍ໌ ສະເພາະໃນພາກອີສານດ້ວຍ ເນື່ອງຈາກວ່າ ພາກອີສານ ແລະຄົນໃນພາກອີສານນັ້ນ ເປັນເຊື້ອຊາດລາວ ແລະດິນແດນອີສານພາກອີສານຂອງໄທຍ໌ນັ້ນ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງອານາຈັກລ້ານຊ້າງ, ມາຮອດບັດນີ້ ຄົນໃນພາກອີສານບໍ່ພຽງແຕ່ໃຊ້ແຄນເປັນ ເຄື່ອງດົນຕຣີປະຈຳພາກ ຫືຼປະຈຳຊົນຊາດຕົນເທົ່ານັ້ນ ພວເຂົາຍັງຄົງໝັ້ນໃນີ້ດສິບສອງ ຄອງສິບສີ່ອັນ ເປັນກົດມົນທຽນບານອານາຈັກລ້ານຊ້າງຢ່າງເປັນຊີວິດຈິດໃຈ, ນອກຈາກນັ້ນພາສາ, ວັດທະນະທັມ, ສິລະປະ, ວັນນະກັມ, ຫັດຖະກັມ ຕະຫຼອດຄວາມເຊື່ອຖື ແລະພື້ນຖານວັດທະນະທັມ ເປັນແບບດຽວກັບລາວທຸກຢ່າງ.
"ແຄນ" ເປັນເຄື່ອງດົນຕີ ພື້ນເມືອງລາວທີ່ເກົ່າແກ່ ອາດກ່າວໄດ້ວ່າມີການກຳເນີດມາພ້ອມການກຳເນີດຊາດ ລາວກໍວ່າໄດ້ ເນື່ອງຈາກເຮົາພົບຫຼັກຖານວ່າຄົນລາວບັນດາເຜົ່ານັ້ນລ້ວນແຕ່ໃຊ້ແຄນເປັນເຄື່ອງດົນຕີທາງວັດທະນະ ທັມ ແລະປະເພນີຂອງແຕ່ລະກຸ່ມຊົນ ມາຮອດບັດນີ້ ແຄນໄດ້ກາຍເປັນວັດທະນະທັມຂອງຊາດໄປແລ້ວ, ສະນັ້ນເມື່ອ ສຶກສາເຖິງວ່າ ແຄນນັ້ນໃຜເປັນຜູ້ສ້າງທຳອິດນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ມີຫຼັກຖານແນ່ນອນ ແຕ່ກໍມີການເລົ່າກັນສືບໆມາ ການເລົ່ານີ້ ຈະວ່າບໍ່ມີຫຼັກຖານກະບໍ່ໄດ້ ເພາະວ່າທຸກຢ່າງທີ່ເປັນຫຼັກຖານນັ້ນກໍເກີດຈາກການເລົ່າ ແລະການເລົ່າກໍແມ່ນມີຄວາມຈິງ ຂອງມັນຢູ່ດ້ວຍ ສະນັ້ນຈຶ່ງມີເລື່ອງກ່ຽວກັບການກຳເນີດແຄນມາດ່ັງນີ້:
ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງເຫິງນານມາແລ້ວ ມີນາຍພານຄົນໜຶ່ງໄດ້ອອກໄປລ່າເນື້ອໃນປ່າ ເຂົາໄດ້ຍິນສຽງນົກກໍລະວີກ ຮ້ອງຈັບໃຈເປັນຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງໄດ້ເຫຼົ່າເຣື່ອງທີ່ຕົນໄດ້ຍິນນັ້ນໃຫ້ພີ່ນ້ອງເພື່ອນຝູງຟັງ ໃນຈຳນວນຜູ້ທີ່ມາຟັງເລື່ອງດັ່ງກ່າວນີ້ ຍິງແມ່ຮ້າງຄົນໜຶ່ງເຫີດຄວາມກະຫາຍໃຄ່ຢາກຟັງສຽງຂອງນົກກໍລະວີກນັ້ນຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງໄດ້ຮ້ອງຂໍໃຫ້ນາຍພາຍລ່າເນື້ອ ອະນຸດຍາດໃຫ້ຕົນຕິດຕາມໄປເພື່ອຈະໄດ້ຍິນສຽງຂອງນົກກໍຣວີກນັ້ນ ວັນຕໍ່ມານາຍພານອອກລ່າເນື້ອ ພ້ອມໄດ້ພາເອົາຜູ້ຍິງໄປພ້ອມ ພໍເມື່ອໄປເຖິງປ່າອັນເແັນຖິ່ນທີ່ນົກກໍລະວີກຢູ່ ໃນຂະນະນັ້ນເອງນົກເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງຮ້ອງ ສົກສຽງຢ່າງມ່ວນຊື່ນຕາມປົກກະຕິວິໄສຂອງສັກກຸນາ ນາຍພານກໍໄດ້ບອກແກ່ແມ່ຮ້າງຄົນນັ້ນງ່ຽງຫູຟັງວ່າ:
ນົກກໍຣະວີກກຳລັງຮ້ອງເພງຢູ່ ເຈົ້າຈົ່ງຟັງເຖີດ ສຽງຂອງມັນອ່ອນຊອນແທ້ແມ່ນບໍ ?" ແມ່ຍິງຮ້າງຄົນນັ້ນກໍ ໄດ້ຕັ້ງໃຈຟັງດ້ວຍຄວາມເພີດເພີນ ແລະຕິດອົກຕິດໃຈໃນສຽງອັນມ່ວນນັ້ນເປັນຢ່າງຍິ່ງ ເກີດຄວາມຄັ່ງໃຄ້ຫຼົງໄຫຼ ຮຳເພິງຢູ່ໃນໃຈຕົນເອງວ່າ "ເຮັດຈັ່ງໃດນໍຈຶ່ງໄດ້ສຽງອັນມ່ວນຊື່ນຈັບໃຈຈັ່ງຊີ້ຕະຫຼອດໄປ ຄັນຊິຄອນເຝົ້າສຽງນົກໃນກາງ ປ່າທີ່ນີ້ ກໍເປັນແດນດົງອັນແສນທຸຣະກັນດານ ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍປະການ ຈຶ່ງໄດ້ຄົ້ນຄິດຫາວິທີການຕ່າງໆ ເພື່ອຈະລຽນແບບສຽງນົກນັ້ນ ຈຶ່ງຕັກສິນໃຈວ່າ:
"ເຮົາຈະຕ້ອງເຮັດເຄື່ອງບັງເກີດສຽງໃຫ້ມີສຽງມ້ວນເພາະສະເໜາະຫູອອນຊອນຈັບໃຈດັ່ງສຽງນົກກໍຣະວີດນີ້ໃຫ້ຈົນໄດ້" ເມື່ອແມ່ຍິງຮ້າງນັ້ນກັບມາເຖິງບ້ານ ກໍໄດ້ຄິດຫາເຄື່ອງດົນຕີໆ ທັງເຄື່ອງ ດີດ ສີ ຕີ ເປົ່າຫຼາຍຢ່າງກໍບໍ່ມີເຄື່ອງດົນຕີໃດຈະມີສຽງມ່ວນ ຟັງແລ້ວຂຶ້ນໃຈເໝືອນກັບສຽງນົກກໍຣະວີດ ໃນທີ່ສຸດນາງກໍໄດ້ໄປຈັດໄມ້ອ້ໍ(ເປັນໄມ້ໄຜ້ນ້ອຍຊະນິດໜຶ່ງ) ເອົາມາປະດິດແລະດັດແປງເປັນເຄື່ອງເປົ່າສະນິດໜຶ່ງ ແລ້ວລອງເປົ່າເບິ່ງ ກຮູ້ສຶກຄ້ອນຂ້າງຈະມ່ວນ ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນພໍໃຈຈຶ່ງໄດ້ດັດແປງແກ້ໄຂໄປອີກຫຼາຍຄັ້ງ ສຸດທ້າຍກໍລອງເປົ່າ ອີກຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ມ່ວນອອນຊອນດີ ນາງຈຶ່ງໄດ້ຝືກເປົ່າຈົນສຳນານດີ ຫຼາຍທຳນອງ ຈຶ່ງໄປທູນເກົ້າຖວາຍພຣະເຈົ້າປັດເສນທິໂກສົນ ເມື່ອນາງໄປເຝົ້າພຣະເຈົ້າປັດເສນທີ່ໂກສົນ ນາງກໍໄດ້ເຜົ່າເພງແຮກ ໃຫ້ພຣະເຈົ້າປັດເສນທິໂກສົນໄດ້ສະດັບ ເມື່ອນາງເປົ່າຈົບລົງແລ້ວ ກໍໄດ້ຖາມພຣະເຈົ້າປັດເສນທິໂກສົນວ່າ:
"ເປັນຈັ່ງໃດ ມ່ວນບໍ່ຂ້ານ້ອຍ" ພຣະເຈົ້າປັດເສນທິໂກສົນ ກໍຕັດຕອບວ່າ " ເອີ ພໍຟັງຢູ່" ນາງກໍໄດ້ເປົ່າຖວາຍພຣະເຈົ້າປັດເສນທິໂກສົນໄດ້ສະດັບອີກຫຼາຍເພງ ສຸດທ້າຍພຣະເຈົ້າປັດເສນທີ່ໂກສົນ ກໍຕັດອອກມາວ່າ "ເອີ ເທື່ອນີ້ແຄນແນ່" (ດີຂຶ້ນແນ່-ຫຼືວ່າພໍໄຄແນ່) ແມ່ໝ້າຍຄົນນັ້ນ ຈຶ່ງຖາມວ່າ "ເຄື່ອງດົນຕີນີ້ຄວນຊິ ຮຽກຊື່ວ່າຈັ່ງໃດ ຂ້ານ້ອຍ" ພຣະເຈົ້າປັດເສນທິໂກສົນຊົງຕັດວ່າ "ສູເຈົ້າຈົ່ງຮຽກດົນຕີນີ້ວ່າແຄນ" ຕາມຄຳເວົ້າຂອງເຮົາ ນີ້ສືບໄປເມືອໜ້າເທີ້ນ" ດ້ວຍເຫດນັ້ນເຄື່ອງດົນຕີນີ້ ຈຶ່ງຖືກຮຽກວ່າແຄນນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາຕາບເທົ້າບັດນີ້
